skraf

ég vera í atvinnubótavinnu. Nú hef ég fengið verkefni sem er næstum óyfirstíganlegt. Og þá er spurning um að ráðast á verkefnið, líta á það sem „mikla áskorun“ (eins og ég er að reyna að gera) eða gefast hreinlega upp. Ég sé ekki tilganginn í að eyða mínum góðu starfskröftum í að reyna að koma útlensku stofnanahrognamáli yfir á íslenskt mannamál. Af hverju geta skýrsluhöfundar ekki skrifað mannamál?
Núna ylja ég mér við minningar úr yndislegri Parísarferð með 9 hjartkærum vinkonum. Við áttum saman þrjá daga í sprellandi fjöri. Lending heimkomunnar var brött en tölvupóstur með setningum sem byrja á: „Akkúrat núna gæti ég hugsað mér . . . “ virkar sem fallhlíf.
Akkúrat núna gæti ég t.d. hugsað mér að sitja í móki í Lúxemburgargarðinum sötrandi rauðvín, borðandi osta og hlustandi á góðan upplestur.